Lieve Devin,
Ik ben een dag te laat, maar ik kon niet eerder de tijd vinden om een blog voor je te schrijven, omdat papa deze week op cursus is in Helsinki, Finland voor zijn werk en ik momenteel alles alleen moet doen met jou thuis. Zo merkt mama, dat papa stiekem toch wat meer doet, dan mama in eerste instantie dacht.
Je was gisteren alweer een half jaar oud, 6 maanden om precies te zijn en ik heb het idee dat de dagen samen met jou echt voorbij vliegen. De tijd staat in elk geval duidelijk niet stil en soms zou ik willen dat het allemaal iets minder snel zou gaan. Je bent nog zo klein en toch weer zo groot. Ik weet nog dat je het inieminie kleine baby'tje was, toen je net geboren was, met je harde huilen om eten en knuffels. En nu? Nu zit je al in een stoel en probeer je al vooruit te komen, door op handen en knieën heen en weer te wippen. Je ontwikkelt je zo ontzettend snel.
Ik ben zo trots op je en tegelijkertijd heb ik weemoed naar de babytijd, waarbij je niets liever wilde dan in mijn armen liggen. Nu ben je nog steeds een grote knuffelkont, laten we hopen dat je dat nog heel erg lang blijft.
Een half jaar, inmiddels ook al 65,5 cm lang en 7060 g zwaar.
Dikke kus van je mama
donderdag 5 oktober 2017
Eerste hapjes
Lieve Devin,
Wat een ontzettend groot feest was het voor jou afgelopen maandag, je mocht je eerste echte groentehapje naar binnen werken. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf, dus ik zal even beginnen, bij het begin.
Toen je net geboren was, kreeg ik een e-mail van de Universiteit van Wageningen en Leiden, of ik mee zou willen doen met een onderzoek naar eetgewoonten van baby's en kinderen. Ik heb ons aangemeld voor meer informatie en kregen dit ook binnen, daarna moesten we een antwoordkaart invullen als we mee wilden doen, zo gezegd, zo gedaan. We hadden afgesproken om contact te hebben met de onderzoekers als jij 5 maanden was, omdat ikzelf veel te bang was dat je anders weer last zou krijgen van de darmen. We werden inmiddels 4 weken geleden gebeld om afspraken te maken.
Op 27 september moesten we dan beginnen met het geven van rijstebloem, gemengd met moedermelk. Dit was aardig vloeibaar en plakkerig, maar je vond de lepel maar al te interessant, dus ging het vrij makkelijk allemaal. Op 2 oktober kwam dan een van de onderzoeksters en bracht allerlei dingen mee, zoals de potjes, het voedingsschema in een map met extra informatie en als cadeautje kreeg je ook nog een slabbetje. Je slabbetje, lepel en het potje werden gewogen en daarna kon het feest beginnen.
Een slabbetje om, lepel in de hand, want je speelt graag met lepels en ik die je dan je hapje wilde laten eten... Bloemkoolpuree. Je keek eerst ontzettend verbaasd en het was echt een prachtig gezicht om te zien, je werd daarna ontzettend enthousiast en hebt zo een flinke hap uit het potje gegeten. Daarna werden slabbetje, lepel en potje weer gewogen en bleek je 14g gegeten te hebben.
De dag erna kwam de onderzoekster weer en kreeg je sperziebonen. Ook die gingen er vrij vlot in en je leek het lekker te vinden. Met 17g uit het potje had je al een persoonlijk record gebroken. Wellicht lag het aan het tijdstip? We hadden eerst even samen gespeeld op het boxkleed wat op de grond ligt, je kreeg een rammelaar, plastic boekje en plastic mobieltje aangeboden en eerst ging je in de weer met het boekje, daarna de rammelaar en toen weer het boekje. Als ik het zou moeten beoordelen, zou ik denken dat je een boekenworm zou worden later... Ook werd je nog gewogen met mij samen en opgemeten. Daarna werden we achtergelaten met nog 19 genummerde potjes, die we de komende dagen gaan eten, of eigenlijk, jij.
Nadat gisteren weer bloemkool op het menu stond (elke tweede dag) was het vandaag tijd voor spinazie, ook dat ging erin als pap, spinaziepap, dat dan weer wel, maar ook veel ging er naast, op je gezicht, je kleding, de slap en natuurlijk over de tafel heen. Een heerlijke knoeiboel, terwijl je opa toekeek en enkele foto's maakte van het knoeifestijn. Daarna mocht je (zoals tegenwoordig elke dag) in bad, daarna nog een slokje drinken bij mij (zoals elke dag na je hapje en bad) en toen heerlijk naar bed in je warme slaapzak met blauwe en groene beertjes erop.
Hopelijk blijf je het eten van groenten leuk en lekker vinden, ik vind het in elk geval super leuk om jou eten te geven en je zo te zien genieten van zoiets simpels als een groentenprakje.
Ik hou zo veel van jou, mijn kleine toetie!
Dikke kus van je mama
Wat een ontzettend groot feest was het voor jou afgelopen maandag, je mocht je eerste echte groentehapje naar binnen werken. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf, dus ik zal even beginnen, bij het begin.
Toen je net geboren was, kreeg ik een e-mail van de Universiteit van Wageningen en Leiden, of ik mee zou willen doen met een onderzoek naar eetgewoonten van baby's en kinderen. Ik heb ons aangemeld voor meer informatie en kregen dit ook binnen, daarna moesten we een antwoordkaart invullen als we mee wilden doen, zo gezegd, zo gedaan. We hadden afgesproken om contact te hebben met de onderzoekers als jij 5 maanden was, omdat ikzelf veel te bang was dat je anders weer last zou krijgen van de darmen. We werden inmiddels 4 weken geleden gebeld om afspraken te maken.
Op 27 september moesten we dan beginnen met het geven van rijstebloem, gemengd met moedermelk. Dit was aardig vloeibaar en plakkerig, maar je vond de lepel maar al te interessant, dus ging het vrij makkelijk allemaal. Op 2 oktober kwam dan een van de onderzoeksters en bracht allerlei dingen mee, zoals de potjes, het voedingsschema in een map met extra informatie en als cadeautje kreeg je ook nog een slabbetje. Je slabbetje, lepel en het potje werden gewogen en daarna kon het feest beginnen.
Een slabbetje om, lepel in de hand, want je speelt graag met lepels en ik die je dan je hapje wilde laten eten... Bloemkoolpuree. Je keek eerst ontzettend verbaasd en het was echt een prachtig gezicht om te zien, je werd daarna ontzettend enthousiast en hebt zo een flinke hap uit het potje gegeten. Daarna werden slabbetje, lepel en potje weer gewogen en bleek je 14g gegeten te hebben.
De dag erna kwam de onderzoekster weer en kreeg je sperziebonen. Ook die gingen er vrij vlot in en je leek het lekker te vinden. Met 17g uit het potje had je al een persoonlijk record gebroken. Wellicht lag het aan het tijdstip? We hadden eerst even samen gespeeld op het boxkleed wat op de grond ligt, je kreeg een rammelaar, plastic boekje en plastic mobieltje aangeboden en eerst ging je in de weer met het boekje, daarna de rammelaar en toen weer het boekje. Als ik het zou moeten beoordelen, zou ik denken dat je een boekenworm zou worden later... Ook werd je nog gewogen met mij samen en opgemeten. Daarna werden we achtergelaten met nog 19 genummerde potjes, die we de komende dagen gaan eten, of eigenlijk, jij.
Nadat gisteren weer bloemkool op het menu stond (elke tweede dag) was het vandaag tijd voor spinazie, ook dat ging erin als pap, spinaziepap, dat dan weer wel, maar ook veel ging er naast, op je gezicht, je kleding, de slap en natuurlijk over de tafel heen. Een heerlijke knoeiboel, terwijl je opa toekeek en enkele foto's maakte van het knoeifestijn. Daarna mocht je (zoals tegenwoordig elke dag) in bad, daarna nog een slokje drinken bij mij (zoals elke dag na je hapje en bad) en toen heerlijk naar bed in je warme slaapzak met blauwe en groene beertjes erop.
Hopelijk blijf je het eten van groenten leuk en lekker vinden, ik vind het in elk geval super leuk om jou eten te geven en je zo te zien genieten van zoiets simpels als een groentenprakje.
Ik hou zo veel van jou, mijn kleine toetie!
Dikke kus van je mama
Abonneren op:
Posts (Atom)