Lieve Devin,
Op 4 april 2017 om 17:11 uur zag jij het levenslicht, je huilde een hele tijd, tot we naar onze eigen kamer mochten en ik geholpen werd door een verpleegkundige om je aan de borst te leggen. Dat ging niet heel soepel, aangezien jij natuurlijk maar een heel klein mannetje was van 3142g en 49cm en dit nog allemaal moest gaan leren. Tot kort voor de eerste borstvoeding had je in mijn buik gezeten, vast aan de navelstreng, die jou voorzag van voedingstoffen. Omdat het niet wilde lukken, we begonnen aan mijn rechter borst, werd er een tepelhoedje bij gehaald, waardoor het makkelijker was voor jou om aan te happen. Na een half uur ongeveer was je klaar en werd je in de plastic doorzichtige ziekenhuiswieg gelegd, zodat we je konden zien slapen en werd de kolf naar binnen gereden, om de borstvoeding op gang te krijgen moest ik na elke voeding gaan kolven, zodat er ook echt melk zou komen, aangezien dat niet zo makkelijk op gang komt na een keizersnede. Dus na elke voeding was het kolven.
We hadden kort na je geboorte onze ouders, jouw grootouders verwittigd van jouw geboorte. Opa Ben werd als eerste gebeld, omdat hij op dezelfde dag jarig is als jij. Toch bijzonder! Daarna werd je nonna gebeld en je opa en oma uit Nederland. Ook tante Ramona werd opgebeld. (De suikertantes waren via Whatsapp op de hoogte gesteld.)
Ik was uitgeput, maar zielsgelukkig met jou. Behalve dat ik tot over mijn oren verliefd op je was, voelde ik niet alleen heel veel warmte en liefde, maar ook onzekerheid en heel erg veel angst. Een pasgeboren baby maakt rare geluidjes en daardoor was ik bang dat er iets mis zou zijn. Bang voor het onbekende, bang dat je zou overlijden, bang dat je geen lucht kreeg, bang dat ik geen melk zou maken, bang dat ik een slechte mama zou zijn en ga zo nog maar even door. De eerste nacht heb ik ook bijna geen oog dichtgedaan, omdat ik naar je bleef kijken, mijn kleine baby, die niets mocht overkomen. Papa sliep daarentegen het klokje rond van 20 uur 's avonds tot 8 uur 's morgens.
De tweede dag was een bijzondere, je opa en oma (van papa's kant) kwamen langs om je te bewonderen, echter sliep je toen ze er waren. Verder bleef je netjes om de 3 uur drinken, alhoewel er nog geen melk kwam. En na jouw actie aan de borst, moest ik weer kolven om het op gang te krijgen. Ik mocht voor het eerst mijn bed uit en lekker gaan douchen, wat voelde ik mij daarna weer meer mens zeg, kun je je niet voorstellen, vooral toen de katheter er uit was, heerlijk. Echter was ik nog steeds doodmoe en slapen viel niet mee. Die nacht had jij ook een onrustige nacht en dat blijkt vrij normaal te zijn voor keizersnede kindjes. De verpleegkundige vroeg mij toen of ik je niet even wilde vasthouden, ik wilde niets liever, want ik had je alleen vast voor de borstvoeding en daarna moest ik je wegleggen vanwege het kolven. Ze noemde het zelf "je bent mama en geen melkkoe" dus kreeg ik jou in mijn armen, dat vond je schijnbaar fijn, aangezien je toen rustig in slaap viel. (Enige nadeel, ik viel dan ook in slaap en dat was dan weer niet goed, omdat ik je dan zou kunnen laten vallen.)
De derde dag, je zag erg geel en ze gingen je testen op je bilirubine, dat was ontzettend zielig, want er werd in je hiel geprikt en bloed uit geperst. De uitslag bleek goed te zijn. Ook mochten mijn hechtingen (nietjes) eruit en moesten we beslissen of we al naar huis zouden gaan. Onzeker als wat bleven we liever nog een nachtje slapen, ook onze verpleegkundige die er bij de bevalling was en de dagen erna was er die nacht. Jij leek erg honger te hebben en ik leek nog steeds te weinig (of geen) melk te maken, dus vroeg ik of ze jou niet wat kunstvoeding konden geven, veel te bang dat je zou verhongeren. Je eerste kunstvoeding kreeg je met een cupje die avond toegediend door de verpleegkundige. Ik hoorde de melk gewoon in je buikje vallen, zo zielig, ik moest er gewoon van huilen, ik voelde mij een gefaalde moeder; eerst kon ik je niet via een normale bevalling op de wereld zetten en nu moest je ook nog honger lijden omdat ik geen melk maakte. Die dagen kon ik overal wel om huilen. Toen je gedronken had, kon je even lekker slapen, dus probeerde ik dat ook. Na een tijdje werd je weer wakker en was het weer huilen, de verpleegkundige wilde je meenemen naar de baby kamer, maar ook daarom moest ik huilen, want dat wilde ik absoluut niet, dadelijk gingen ze je verwisselen met een andere, dat zag ik niet zitten. Dus stelde ze voor om jou een flesje poedermelk te geven, aangezien je plastic van het tepelhoedje gewend was. Je dronk maar heel weinig en het leek geen buikhonger te zijn die je had, maar mama honger, want toen ze jou bij mij legde duurde het niet lang voor je lekker in slaap viel, ik moest haar oppiepen met de rode knop als ik zelf in slaap dreigde te vallen.
De laatste dag, we mochten naar huis, de kinderarts zou nog langs komen en we kregen allemaal papieren mee voor de kraamverzorgende, de verloskundige en de huisarts. Uiteindelijk ook de Kraamvogel gebeld, dat we rond 12 uur thuis zouden zijn, zij zouden dan ook klaar staan. We namen kort afscheid van de verpleegkundige en daar gingen we dan, met jou, naar huis....
vrijdag 25 augustus 2017
Welkom op de wereld
Lieve Devin,
De eerste keer jou op echo zien was een waar wonder, je zag er tijdens het bezoek niet uit als een baby maar als een kleine pinda. Pas later op de echo foto zag ik iets van armpjes en beentjes, heel apart. Het was voor ons nog allemaal vrij onwerkelijk op dat moment en ook bang dat het nog mis kon gaan met jou in mijn buik, hielden we het nog eventjes stil voor de meesten.
Bij de termijnecho (ongeveer 12 weken) leek je al veel meer op een mini mensje en kon ik het niet droog houden tijdens de afspraak, je hartje klopte netjes en je was zo iniemini. Alles zag er tot dan toe goed uit en je uitgerekende datum was 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van jouw opa Ben, mijn papa.
De weken verstreken, misselijk als ik was, dankzij alle hormonen die door jou extra in mijn lijf zaten. We kregen alleen met 20 weken nog een echo, om te checken of alles goed met je was en je niet ziek was, maar uiteraard heb ik meer echo's gehad. Ook mochten we om de paar weken naar je hartje luisteren. Je groeide goed en alles zag er goed uit.
Op 31 maart begonnen bij mij de voorweeën die niet heel regelmatig kwamen. Op 1 april leek het dan in de avonduren door te zetten, om de paar minuten weeën van een minuut of langer. Toen we de verloskundige belden, kwam zij kijken rond half 1 in de nacht, maar je bleek toen al een grappenmaker te zijn, want je wilde nog helemaal niet komen, alles zat nog potdicht. Met veel voorweeën het weekend doorgekomen en was het inmiddels 3 april geworden, ik wilde dat het of doorzette of dat ik kon slapen. Diezelfde middag mocht ik bij de gynaecoloog komen in het Canisius Wilhelmina ziekenhuis (CWZ) en kreeg ik slaapmedicatie, die ik die avond in zou moeten nemen met twee paracetamol om een beetje te kunnen slapen..... Maar jij vond dat geen goed idee en besloot je toch echt aan te kondigen.
Om 17:30 uur begonnen deze keer de echte weeën, maar ik wilde het nog niet helemaal geloven, aangezien het de zaterdag ervoor ook zo leek te zijn, ik besloot een bad te nemen, dat zou helpen ontspannen tot jouw papa thuis was. Om half 10 's avonds vonden we het dan wel een goed idee om de verloskundige te bellen, Monique was de verloskundige die dienst had en ze kwam kijken. Er was 1 cm ontsluiting en de bevalling was dus echt begonnen, natuurlijk baalde ik van de 1 cm terwijl het al zo lang bezig was. En je wilde er volgens mij nog lang niet uit, want na 4 uur was er maar 2 cm bij gekomen. De vliezen werden toen gebroken en inmiddels kon ik de pijn amper nog handelen na die slapeloze nachten die eraan vooraf gingen. Toen er nog steeds weinig vordering in zat besloten we naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik, waar we nog eens 3 uur op moesten wachten helaas. Als voorbereiding op de ruggenprik kreeg ik een infuus, bloeddrukmeter en uiteindelijk katheter. Gelukkig werd de prik ontzettend goed gezet en voelde ik even geen pijn meer, terwijl jij de weg vrij aan het maken was om op de wereld te komen.
Het ging allemaal niet heel soepeltjes, want er moesten weeënopwekkers (oxytocine) toegediend worden en die werden elk uur opgehoogd. Ik kon niet op mijn zij gaan liggen, omdat jouw hartslag dan zakte, alleen op mijn rug was mogelijk. Mijn bloeddruk was schrikbarend laag en die moesten ze dus hoog genoeg houden, omdat we anders in levensgevaar kwamen, allebei. Om 15 uur leek ik eindelijk zover, bijna 10 cm ontsluiting, alleen nog een klein randje, oftewel, bijna tijd om jouw naar buiten te werken, maar je was nog niet ver genoeg gezakt, dus zouden we nog een uurtje afwachten. Een uur later begon echter je hartslag te zakken, terwijl ik al die tijd op mijn rug had gelegen. De verloskundige kwam voelen, nog steeds dat randje en er werd een gynaecoloog bij gehaald. Die vond het tijd om actie te ondernemen, want een zakkende hartslag was niet goed. Snel werd ik klaar gemaakt voor de OK (operatiekamer) en ook papa mocht mee. Ze zouden je gaan halen met een spoedkeizersnede. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik (ja, dat kon ik voelen, maar dan zonder pijn) werd er aangekondigd dat het doek omlaag zou gaan, wat betekende dat we jou geboren zouden zien worden.
Het doek ging omlaag en nog voordat je goed en wel uit mijn buik getild was, zette je het op een huilen. Ik zal je maar deels, omdat de doek er deels voor hing. Jouw papa, Niels, vond het ook een bijzonder moment, hij huilt namelijk NOOIT, maar toch zag ik tijdens jouw geboorte de tranen in zijn ogen komen. Zo speciaal ben jij!
Je werd meteen meegenomen naar een kamer naast de OK, omdat ze je moesten onderzoeken. Je had in het vruchtwater gepoept op het einde en alles werd natuurlijk nagekeken. Toen heeft papa nog je navelstreng mogen doorknippen, hij was namelijk bij de controles, terwijl ik helaas op de OK moest blijven liggen, omdat ze mijn buik nog dicht moesten maken. Daarna brachten ze jou naar mij toe en legden jou op mijn borst. Wat een bijzonder moment was dat, nog heel onwerkelijk dat jij zojuist uit mijn buik was gekomen en je huilde zo hard, dat kon alleen maar goed zijn, je kon dus ademhalen op deze wereld. Je hebt toen ook echt heel lang gehuild, we werden door alle OK mensen gefeliciteerd en alle andere mensen die we tegen kwamen ook. Op de "uitslaapkamer" waar we even waren, brulde je het ook nog steeds uit. Ik was even bang, dat je nooit meer op zou houden. Een uur en tien minuten na je geboorte werden we naar onze eigen kamer gebracht.
Welkom op de wereld, lieve kleine Devin. Wat is het speciaal dat jij er nu bent.
De eerste keer jou op echo zien was een waar wonder, je zag er tijdens het bezoek niet uit als een baby maar als een kleine pinda. Pas later op de echo foto zag ik iets van armpjes en beentjes, heel apart. Het was voor ons nog allemaal vrij onwerkelijk op dat moment en ook bang dat het nog mis kon gaan met jou in mijn buik, hielden we het nog eventjes stil voor de meesten.
Bij de termijnecho (ongeveer 12 weken) leek je al veel meer op een mini mensje en kon ik het niet droog houden tijdens de afspraak, je hartje klopte netjes en je was zo iniemini. Alles zag er tot dan toe goed uit en je uitgerekende datum was 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van jouw opa Ben, mijn papa.
De weken verstreken, misselijk als ik was, dankzij alle hormonen die door jou extra in mijn lijf zaten. We kregen alleen met 20 weken nog een echo, om te checken of alles goed met je was en je niet ziek was, maar uiteraard heb ik meer echo's gehad. Ook mochten we om de paar weken naar je hartje luisteren. Je groeide goed en alles zag er goed uit.
Op 31 maart begonnen bij mij de voorweeën die niet heel regelmatig kwamen. Op 1 april leek het dan in de avonduren door te zetten, om de paar minuten weeën van een minuut of langer. Toen we de verloskundige belden, kwam zij kijken rond half 1 in de nacht, maar je bleek toen al een grappenmaker te zijn, want je wilde nog helemaal niet komen, alles zat nog potdicht. Met veel voorweeën het weekend doorgekomen en was het inmiddels 3 april geworden, ik wilde dat het of doorzette of dat ik kon slapen. Diezelfde middag mocht ik bij de gynaecoloog komen in het Canisius Wilhelmina ziekenhuis (CWZ) en kreeg ik slaapmedicatie, die ik die avond in zou moeten nemen met twee paracetamol om een beetje te kunnen slapen..... Maar jij vond dat geen goed idee en besloot je toch echt aan te kondigen.
Om 17:30 uur begonnen deze keer de echte weeën, maar ik wilde het nog niet helemaal geloven, aangezien het de zaterdag ervoor ook zo leek te zijn, ik besloot een bad te nemen, dat zou helpen ontspannen tot jouw papa thuis was. Om half 10 's avonds vonden we het dan wel een goed idee om de verloskundige te bellen, Monique was de verloskundige die dienst had en ze kwam kijken. Er was 1 cm ontsluiting en de bevalling was dus echt begonnen, natuurlijk baalde ik van de 1 cm terwijl het al zo lang bezig was. En je wilde er volgens mij nog lang niet uit, want na 4 uur was er maar 2 cm bij gekomen. De vliezen werden toen gebroken en inmiddels kon ik de pijn amper nog handelen na die slapeloze nachten die eraan vooraf gingen. Toen er nog steeds weinig vordering in zat besloten we naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik, waar we nog eens 3 uur op moesten wachten helaas. Als voorbereiding op de ruggenprik kreeg ik een infuus, bloeddrukmeter en uiteindelijk katheter. Gelukkig werd de prik ontzettend goed gezet en voelde ik even geen pijn meer, terwijl jij de weg vrij aan het maken was om op de wereld te komen.
Het ging allemaal niet heel soepeltjes, want er moesten weeënopwekkers (oxytocine) toegediend worden en die werden elk uur opgehoogd. Ik kon niet op mijn zij gaan liggen, omdat jouw hartslag dan zakte, alleen op mijn rug was mogelijk. Mijn bloeddruk was schrikbarend laag en die moesten ze dus hoog genoeg houden, omdat we anders in levensgevaar kwamen, allebei. Om 15 uur leek ik eindelijk zover, bijna 10 cm ontsluiting, alleen nog een klein randje, oftewel, bijna tijd om jouw naar buiten te werken, maar je was nog niet ver genoeg gezakt, dus zouden we nog een uurtje afwachten. Een uur later begon echter je hartslag te zakken, terwijl ik al die tijd op mijn rug had gelegen. De verloskundige kwam voelen, nog steeds dat randje en er werd een gynaecoloog bij gehaald. Die vond het tijd om actie te ondernemen, want een zakkende hartslag was niet goed. Snel werd ik klaar gemaakt voor de OK (operatiekamer) en ook papa mocht mee. Ze zouden je gaan halen met een spoedkeizersnede. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik (ja, dat kon ik voelen, maar dan zonder pijn) werd er aangekondigd dat het doek omlaag zou gaan, wat betekende dat we jou geboren zouden zien worden.
Het doek ging omlaag en nog voordat je goed en wel uit mijn buik getild was, zette je het op een huilen. Ik zal je maar deels, omdat de doek er deels voor hing. Jouw papa, Niels, vond het ook een bijzonder moment, hij huilt namelijk NOOIT, maar toch zag ik tijdens jouw geboorte de tranen in zijn ogen komen. Zo speciaal ben jij!
Je werd meteen meegenomen naar een kamer naast de OK, omdat ze je moesten onderzoeken. Je had in het vruchtwater gepoept op het einde en alles werd natuurlijk nagekeken. Toen heeft papa nog je navelstreng mogen doorknippen, hij was namelijk bij de controles, terwijl ik helaas op de OK moest blijven liggen, omdat ze mijn buik nog dicht moesten maken. Daarna brachten ze jou naar mij toe en legden jou op mijn borst. Wat een bijzonder moment was dat, nog heel onwerkelijk dat jij zojuist uit mijn buik was gekomen en je huilde zo hard, dat kon alleen maar goed zijn, je kon dus ademhalen op deze wereld. Je hebt toen ook echt heel lang gehuild, we werden door alle OK mensen gefeliciteerd en alle andere mensen die we tegen kwamen ook. Op de "uitslaapkamer" waar we even waren, brulde je het ook nog steeds uit. Ik was even bang, dat je nooit meer op zou houden. Een uur en tien minuten na je geboorte werden we naar onze eigen kamer gebracht.
Welkom op de wereld, lieve kleine Devin. Wat is het speciaal dat jij er nu bent.
Abonneren op:
Posts (Atom)