Lieve Devin,
Mijn kleine druktemakertje, je bent al zo lang aan het oefenen geweest om vooruit te komen en dat lukte inmiddels al aardig door jezelf naar voren te gooien en dan met de rest er achteraan te gaan. De kruiphouding deed je ook al veel oefenen, maar echt kruipen zat er nog niet in.
Afgelopen vrijdag was het dan zover, je eerste echte kruipen. De dag ervoor had je het schijnbaar al aan opa laten zien, maar ik kwam thuis toen je al lag te slapen. Vrijdag ochtend was dus een bijzonder moment en een grote mijlpaal voor jou, wat zijn we ontzettend trots op jou, dat je met 7,5 maanden al kunt kruipen, kleine knapperd!
Bij deze nogmaals gefeliciteerd en lekker blijven trainen en perfectioneren, totdat je het tijd vindt om te gaan lopen.
Ik hou van je, kleine toetie.
Dikke kus van je mama!
maandag 20 november 2017
donderdag 5 oktober 2017
Half jaar
Lieve Devin,
Ik ben een dag te laat, maar ik kon niet eerder de tijd vinden om een blog voor je te schrijven, omdat papa deze week op cursus is in Helsinki, Finland voor zijn werk en ik momenteel alles alleen moet doen met jou thuis. Zo merkt mama, dat papa stiekem toch wat meer doet, dan mama in eerste instantie dacht.
Je was gisteren alweer een half jaar oud, 6 maanden om precies te zijn en ik heb het idee dat de dagen samen met jou echt voorbij vliegen. De tijd staat in elk geval duidelijk niet stil en soms zou ik willen dat het allemaal iets minder snel zou gaan. Je bent nog zo klein en toch weer zo groot. Ik weet nog dat je het inieminie kleine baby'tje was, toen je net geboren was, met je harde huilen om eten en knuffels. En nu? Nu zit je al in een stoel en probeer je al vooruit te komen, door op handen en knieën heen en weer te wippen. Je ontwikkelt je zo ontzettend snel.
Ik ben zo trots op je en tegelijkertijd heb ik weemoed naar de babytijd, waarbij je niets liever wilde dan in mijn armen liggen. Nu ben je nog steeds een grote knuffelkont, laten we hopen dat je dat nog heel erg lang blijft.
Een half jaar, inmiddels ook al 65,5 cm lang en 7060 g zwaar.
Dikke kus van je mama
Ik ben een dag te laat, maar ik kon niet eerder de tijd vinden om een blog voor je te schrijven, omdat papa deze week op cursus is in Helsinki, Finland voor zijn werk en ik momenteel alles alleen moet doen met jou thuis. Zo merkt mama, dat papa stiekem toch wat meer doet, dan mama in eerste instantie dacht.
Je was gisteren alweer een half jaar oud, 6 maanden om precies te zijn en ik heb het idee dat de dagen samen met jou echt voorbij vliegen. De tijd staat in elk geval duidelijk niet stil en soms zou ik willen dat het allemaal iets minder snel zou gaan. Je bent nog zo klein en toch weer zo groot. Ik weet nog dat je het inieminie kleine baby'tje was, toen je net geboren was, met je harde huilen om eten en knuffels. En nu? Nu zit je al in een stoel en probeer je al vooruit te komen, door op handen en knieën heen en weer te wippen. Je ontwikkelt je zo ontzettend snel.
Ik ben zo trots op je en tegelijkertijd heb ik weemoed naar de babytijd, waarbij je niets liever wilde dan in mijn armen liggen. Nu ben je nog steeds een grote knuffelkont, laten we hopen dat je dat nog heel erg lang blijft.
Een half jaar, inmiddels ook al 65,5 cm lang en 7060 g zwaar.
Dikke kus van je mama
Eerste hapjes
Lieve Devin,
Wat een ontzettend groot feest was het voor jou afgelopen maandag, je mocht je eerste echte groentehapje naar binnen werken. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf, dus ik zal even beginnen, bij het begin.
Toen je net geboren was, kreeg ik een e-mail van de Universiteit van Wageningen en Leiden, of ik mee zou willen doen met een onderzoek naar eetgewoonten van baby's en kinderen. Ik heb ons aangemeld voor meer informatie en kregen dit ook binnen, daarna moesten we een antwoordkaart invullen als we mee wilden doen, zo gezegd, zo gedaan. We hadden afgesproken om contact te hebben met de onderzoekers als jij 5 maanden was, omdat ikzelf veel te bang was dat je anders weer last zou krijgen van de darmen. We werden inmiddels 4 weken geleden gebeld om afspraken te maken.
Op 27 september moesten we dan beginnen met het geven van rijstebloem, gemengd met moedermelk. Dit was aardig vloeibaar en plakkerig, maar je vond de lepel maar al te interessant, dus ging het vrij makkelijk allemaal. Op 2 oktober kwam dan een van de onderzoeksters en bracht allerlei dingen mee, zoals de potjes, het voedingsschema in een map met extra informatie en als cadeautje kreeg je ook nog een slabbetje. Je slabbetje, lepel en het potje werden gewogen en daarna kon het feest beginnen.
Een slabbetje om, lepel in de hand, want je speelt graag met lepels en ik die je dan je hapje wilde laten eten... Bloemkoolpuree. Je keek eerst ontzettend verbaasd en het was echt een prachtig gezicht om te zien, je werd daarna ontzettend enthousiast en hebt zo een flinke hap uit het potje gegeten. Daarna werden slabbetje, lepel en potje weer gewogen en bleek je 14g gegeten te hebben.
De dag erna kwam de onderzoekster weer en kreeg je sperziebonen. Ook die gingen er vrij vlot in en je leek het lekker te vinden. Met 17g uit het potje had je al een persoonlijk record gebroken. Wellicht lag het aan het tijdstip? We hadden eerst even samen gespeeld op het boxkleed wat op de grond ligt, je kreeg een rammelaar, plastic boekje en plastic mobieltje aangeboden en eerst ging je in de weer met het boekje, daarna de rammelaar en toen weer het boekje. Als ik het zou moeten beoordelen, zou ik denken dat je een boekenworm zou worden later... Ook werd je nog gewogen met mij samen en opgemeten. Daarna werden we achtergelaten met nog 19 genummerde potjes, die we de komende dagen gaan eten, of eigenlijk, jij.
Nadat gisteren weer bloemkool op het menu stond (elke tweede dag) was het vandaag tijd voor spinazie, ook dat ging erin als pap, spinaziepap, dat dan weer wel, maar ook veel ging er naast, op je gezicht, je kleding, de slap en natuurlijk over de tafel heen. Een heerlijke knoeiboel, terwijl je opa toekeek en enkele foto's maakte van het knoeifestijn. Daarna mocht je (zoals tegenwoordig elke dag) in bad, daarna nog een slokje drinken bij mij (zoals elke dag na je hapje en bad) en toen heerlijk naar bed in je warme slaapzak met blauwe en groene beertjes erop.
Hopelijk blijf je het eten van groenten leuk en lekker vinden, ik vind het in elk geval super leuk om jou eten te geven en je zo te zien genieten van zoiets simpels als een groentenprakje.
Ik hou zo veel van jou, mijn kleine toetie!
Dikke kus van je mama
Wat een ontzettend groot feest was het voor jou afgelopen maandag, je mocht je eerste echte groentehapje naar binnen werken. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf, dus ik zal even beginnen, bij het begin.
Toen je net geboren was, kreeg ik een e-mail van de Universiteit van Wageningen en Leiden, of ik mee zou willen doen met een onderzoek naar eetgewoonten van baby's en kinderen. Ik heb ons aangemeld voor meer informatie en kregen dit ook binnen, daarna moesten we een antwoordkaart invullen als we mee wilden doen, zo gezegd, zo gedaan. We hadden afgesproken om contact te hebben met de onderzoekers als jij 5 maanden was, omdat ikzelf veel te bang was dat je anders weer last zou krijgen van de darmen. We werden inmiddels 4 weken geleden gebeld om afspraken te maken.
Op 27 september moesten we dan beginnen met het geven van rijstebloem, gemengd met moedermelk. Dit was aardig vloeibaar en plakkerig, maar je vond de lepel maar al te interessant, dus ging het vrij makkelijk allemaal. Op 2 oktober kwam dan een van de onderzoeksters en bracht allerlei dingen mee, zoals de potjes, het voedingsschema in een map met extra informatie en als cadeautje kreeg je ook nog een slabbetje. Je slabbetje, lepel en het potje werden gewogen en daarna kon het feest beginnen.
Een slabbetje om, lepel in de hand, want je speelt graag met lepels en ik die je dan je hapje wilde laten eten... Bloemkoolpuree. Je keek eerst ontzettend verbaasd en het was echt een prachtig gezicht om te zien, je werd daarna ontzettend enthousiast en hebt zo een flinke hap uit het potje gegeten. Daarna werden slabbetje, lepel en potje weer gewogen en bleek je 14g gegeten te hebben.
De dag erna kwam de onderzoekster weer en kreeg je sperziebonen. Ook die gingen er vrij vlot in en je leek het lekker te vinden. Met 17g uit het potje had je al een persoonlijk record gebroken. Wellicht lag het aan het tijdstip? We hadden eerst even samen gespeeld op het boxkleed wat op de grond ligt, je kreeg een rammelaar, plastic boekje en plastic mobieltje aangeboden en eerst ging je in de weer met het boekje, daarna de rammelaar en toen weer het boekje. Als ik het zou moeten beoordelen, zou ik denken dat je een boekenworm zou worden later... Ook werd je nog gewogen met mij samen en opgemeten. Daarna werden we achtergelaten met nog 19 genummerde potjes, die we de komende dagen gaan eten, of eigenlijk, jij.
Nadat gisteren weer bloemkool op het menu stond (elke tweede dag) was het vandaag tijd voor spinazie, ook dat ging erin als pap, spinaziepap, dat dan weer wel, maar ook veel ging er naast, op je gezicht, je kleding, de slap en natuurlijk over de tafel heen. Een heerlijke knoeiboel, terwijl je opa toekeek en enkele foto's maakte van het knoeifestijn. Daarna mocht je (zoals tegenwoordig elke dag) in bad, daarna nog een slokje drinken bij mij (zoals elke dag na je hapje en bad) en toen heerlijk naar bed in je warme slaapzak met blauwe en groene beertjes erop.
Hopelijk blijf je het eten van groenten leuk en lekker vinden, ik vind het in elk geval super leuk om jou eten te geven en je zo te zien genieten van zoiets simpels als een groentenprakje.
Ik hou zo veel van jou, mijn kleine toetie!
Dikke kus van je mama
maandag 18 september 2017
Tandje?
Lieve Devin,
Het zat je laatste week niet mee, je voelde je niet zo lekker, werd verkouden, kreeg koorts en moest heel erg veel huilen. Het slapen in je eigen wieg bij ons op de kamer wilde je absoluut niet meer en daarom werd je maar weer bij mama en papa in bed gelegd, zodat je wel lekker ging slapen. Blijkbaar zat je iets dwars. De koorts liep op tot 38,2 graden en ik was bang dat je echt ziek zou gaan worden, want het snotteren was al zo zielig. Maar op zaterdag was ineens je koorts weer gezakt, echter was je nog steeds niet helemaal happy, maar het ging alweer wat beter.
En ja, wat was nou de oorzaak zou je je af kunnen vragen, behalve de verkoudheid neem ik sterk aan dat de koorts veroorzaakt werd door je eerste doorkomende tandje. Voor jou is het je linker snijtand onderaan, voor mensen die naar je kijken is het rechts onder.
Vandaag ook nog een beetje verkouden, maar je bent weer een stuk vrolijker en slaapt op dit moment lekker in je wieg op onze kamer.
Dikke kus van mama
Het zat je laatste week niet mee, je voelde je niet zo lekker, werd verkouden, kreeg koorts en moest heel erg veel huilen. Het slapen in je eigen wieg bij ons op de kamer wilde je absoluut niet meer en daarom werd je maar weer bij mama en papa in bed gelegd, zodat je wel lekker ging slapen. Blijkbaar zat je iets dwars. De koorts liep op tot 38,2 graden en ik was bang dat je echt ziek zou gaan worden, want het snotteren was al zo zielig. Maar op zaterdag was ineens je koorts weer gezakt, echter was je nog steeds niet helemaal happy, maar het ging alweer wat beter.
En ja, wat was nou de oorzaak zou je je af kunnen vragen, behalve de verkoudheid neem ik sterk aan dat de koorts veroorzaakt werd door je eerste doorkomende tandje. Voor jou is het je linker snijtand onderaan, voor mensen die naar je kijken is het rechts onder.
Vandaag ook nog een beetje verkouden, maar je bent weer een stuk vrolijker en slaapt op dit moment lekker in je wieg op onze kamer.
Dikke kus van mama
zaterdag 9 september 2017
Slechte mama
Lieve Devin,
Soms heb je als ouder van die dagen, dat je je echt verschrikkelijk voelt, omdat er iets gebeurd is, wat niet had hoeven gebeuren. Over het algemeen doe ik het best goed, al zeg ik het zelf, maar inmiddels ben je 5 maanden en slaap je sinds een paar nachtjes in je eigen wieg bij ons op de kamer in plaats van tussen ons in op het grote bed. Er gaan een paar traantjes aan vooraf, maar niet al te veel gelukkig. Voor het voeden haal ik je dan uit je bedje en leg je op bed neer, waar ik je borstvoeding geef. Aangezien we het een aantal nachten zo doen, checken we vaak je luier niet meer elke keer in de nacht. Je slaapt meestal rond 20 uur en rond 6 uur of half 7 ben je weer wakker en krijg je een schone luier, dit ging dus altijd goed.
Echter, je raadt het al, ging het vandaag iets minder. Ik checkte net om 7 uur je luier pas, omdat je wakker werd en je was gisteren ook al om 19 uur naar bed gegaan. Resultaat: je was doordrenkt met je eigen plas. Dus alles heel snel uitgedaan, jou afgedaan en weer schone kleding en luier aangedaan. Echt een moment om mij voor te schamen. Je zult het wel koud gehad hebben, mijn kleintje. Sorry, dat we vannacht niet een keer extra gecheckt hebben. Gaan we vanaf nu natuurlijk weer elke nacht doen.
Ondanks dat wij ooit fouten maken en er dingen mis zullen gaan, weet dat ik ontzettend veel van je houd en alleen het beste voor je wil, mijn kleine, lieve ventje.
Dikke kus van je mama
Soms heb je als ouder van die dagen, dat je je echt verschrikkelijk voelt, omdat er iets gebeurd is, wat niet had hoeven gebeuren. Over het algemeen doe ik het best goed, al zeg ik het zelf, maar inmiddels ben je 5 maanden en slaap je sinds een paar nachtjes in je eigen wieg bij ons op de kamer in plaats van tussen ons in op het grote bed. Er gaan een paar traantjes aan vooraf, maar niet al te veel gelukkig. Voor het voeden haal ik je dan uit je bedje en leg je op bed neer, waar ik je borstvoeding geef. Aangezien we het een aantal nachten zo doen, checken we vaak je luier niet meer elke keer in de nacht. Je slaapt meestal rond 20 uur en rond 6 uur of half 7 ben je weer wakker en krijg je een schone luier, dit ging dus altijd goed.
Echter, je raadt het al, ging het vandaag iets minder. Ik checkte net om 7 uur je luier pas, omdat je wakker werd en je was gisteren ook al om 19 uur naar bed gegaan. Resultaat: je was doordrenkt met je eigen plas. Dus alles heel snel uitgedaan, jou afgedaan en weer schone kleding en luier aangedaan. Echt een moment om mij voor te schamen. Je zult het wel koud gehad hebben, mijn kleintje. Sorry, dat we vannacht niet een keer extra gecheckt hebben. Gaan we vanaf nu natuurlijk weer elke nacht doen.
Ondanks dat wij ooit fouten maken en er dingen mis zullen gaan, weet dat ik ontzettend veel van je houd en alleen het beste voor je wil, mijn kleine, lieve ventje.
Dikke kus van je mama
vrijdag 25 augustus 2017
Onze ziekenhuisopname
Lieve Devin,
Op 4 april 2017 om 17:11 uur zag jij het levenslicht, je huilde een hele tijd, tot we naar onze eigen kamer mochten en ik geholpen werd door een verpleegkundige om je aan de borst te leggen. Dat ging niet heel soepel, aangezien jij natuurlijk maar een heel klein mannetje was van 3142g en 49cm en dit nog allemaal moest gaan leren. Tot kort voor de eerste borstvoeding had je in mijn buik gezeten, vast aan de navelstreng, die jou voorzag van voedingstoffen. Omdat het niet wilde lukken, we begonnen aan mijn rechter borst, werd er een tepelhoedje bij gehaald, waardoor het makkelijker was voor jou om aan te happen. Na een half uur ongeveer was je klaar en werd je in de plastic doorzichtige ziekenhuiswieg gelegd, zodat we je konden zien slapen en werd de kolf naar binnen gereden, om de borstvoeding op gang te krijgen moest ik na elke voeding gaan kolven, zodat er ook echt melk zou komen, aangezien dat niet zo makkelijk op gang komt na een keizersnede. Dus na elke voeding was het kolven.
We hadden kort na je geboorte onze ouders, jouw grootouders verwittigd van jouw geboorte. Opa Ben werd als eerste gebeld, omdat hij op dezelfde dag jarig is als jij. Toch bijzonder! Daarna werd je nonna gebeld en je opa en oma uit Nederland. Ook tante Ramona werd opgebeld. (De suikertantes waren via Whatsapp op de hoogte gesteld.)
Ik was uitgeput, maar zielsgelukkig met jou. Behalve dat ik tot over mijn oren verliefd op je was, voelde ik niet alleen heel veel warmte en liefde, maar ook onzekerheid en heel erg veel angst. Een pasgeboren baby maakt rare geluidjes en daardoor was ik bang dat er iets mis zou zijn. Bang voor het onbekende, bang dat je zou overlijden, bang dat je geen lucht kreeg, bang dat ik geen melk zou maken, bang dat ik een slechte mama zou zijn en ga zo nog maar even door. De eerste nacht heb ik ook bijna geen oog dichtgedaan, omdat ik naar je bleef kijken, mijn kleine baby, die niets mocht overkomen. Papa sliep daarentegen het klokje rond van 20 uur 's avonds tot 8 uur 's morgens.
De tweede dag was een bijzondere, je opa en oma (van papa's kant) kwamen langs om je te bewonderen, echter sliep je toen ze er waren. Verder bleef je netjes om de 3 uur drinken, alhoewel er nog geen melk kwam. En na jouw actie aan de borst, moest ik weer kolven om het op gang te krijgen. Ik mocht voor het eerst mijn bed uit en lekker gaan douchen, wat voelde ik mij daarna weer meer mens zeg, kun je je niet voorstellen, vooral toen de katheter er uit was, heerlijk. Echter was ik nog steeds doodmoe en slapen viel niet mee. Die nacht had jij ook een onrustige nacht en dat blijkt vrij normaal te zijn voor keizersnede kindjes. De verpleegkundige vroeg mij toen of ik je niet even wilde vasthouden, ik wilde niets liever, want ik had je alleen vast voor de borstvoeding en daarna moest ik je wegleggen vanwege het kolven. Ze noemde het zelf "je bent mama en geen melkkoe" dus kreeg ik jou in mijn armen, dat vond je schijnbaar fijn, aangezien je toen rustig in slaap viel. (Enige nadeel, ik viel dan ook in slaap en dat was dan weer niet goed, omdat ik je dan zou kunnen laten vallen.)
De derde dag, je zag erg geel en ze gingen je testen op je bilirubine, dat was ontzettend zielig, want er werd in je hiel geprikt en bloed uit geperst. De uitslag bleek goed te zijn. Ook mochten mijn hechtingen (nietjes) eruit en moesten we beslissen of we al naar huis zouden gaan. Onzeker als wat bleven we liever nog een nachtje slapen, ook onze verpleegkundige die er bij de bevalling was en de dagen erna was er die nacht. Jij leek erg honger te hebben en ik leek nog steeds te weinig (of geen) melk te maken, dus vroeg ik of ze jou niet wat kunstvoeding konden geven, veel te bang dat je zou verhongeren. Je eerste kunstvoeding kreeg je met een cupje die avond toegediend door de verpleegkundige. Ik hoorde de melk gewoon in je buikje vallen, zo zielig, ik moest er gewoon van huilen, ik voelde mij een gefaalde moeder; eerst kon ik je niet via een normale bevalling op de wereld zetten en nu moest je ook nog honger lijden omdat ik geen melk maakte. Die dagen kon ik overal wel om huilen. Toen je gedronken had, kon je even lekker slapen, dus probeerde ik dat ook. Na een tijdje werd je weer wakker en was het weer huilen, de verpleegkundige wilde je meenemen naar de baby kamer, maar ook daarom moest ik huilen, want dat wilde ik absoluut niet, dadelijk gingen ze je verwisselen met een andere, dat zag ik niet zitten. Dus stelde ze voor om jou een flesje poedermelk te geven, aangezien je plastic van het tepelhoedje gewend was. Je dronk maar heel weinig en het leek geen buikhonger te zijn die je had, maar mama honger, want toen ze jou bij mij legde duurde het niet lang voor je lekker in slaap viel, ik moest haar oppiepen met de rode knop als ik zelf in slaap dreigde te vallen.
De laatste dag, we mochten naar huis, de kinderarts zou nog langs komen en we kregen allemaal papieren mee voor de kraamverzorgende, de verloskundige en de huisarts. Uiteindelijk ook de Kraamvogel gebeld, dat we rond 12 uur thuis zouden zijn, zij zouden dan ook klaar staan. We namen kort afscheid van de verpleegkundige en daar gingen we dan, met jou, naar huis....
Op 4 april 2017 om 17:11 uur zag jij het levenslicht, je huilde een hele tijd, tot we naar onze eigen kamer mochten en ik geholpen werd door een verpleegkundige om je aan de borst te leggen. Dat ging niet heel soepel, aangezien jij natuurlijk maar een heel klein mannetje was van 3142g en 49cm en dit nog allemaal moest gaan leren. Tot kort voor de eerste borstvoeding had je in mijn buik gezeten, vast aan de navelstreng, die jou voorzag van voedingstoffen. Omdat het niet wilde lukken, we begonnen aan mijn rechter borst, werd er een tepelhoedje bij gehaald, waardoor het makkelijker was voor jou om aan te happen. Na een half uur ongeveer was je klaar en werd je in de plastic doorzichtige ziekenhuiswieg gelegd, zodat we je konden zien slapen en werd de kolf naar binnen gereden, om de borstvoeding op gang te krijgen moest ik na elke voeding gaan kolven, zodat er ook echt melk zou komen, aangezien dat niet zo makkelijk op gang komt na een keizersnede. Dus na elke voeding was het kolven.
We hadden kort na je geboorte onze ouders, jouw grootouders verwittigd van jouw geboorte. Opa Ben werd als eerste gebeld, omdat hij op dezelfde dag jarig is als jij. Toch bijzonder! Daarna werd je nonna gebeld en je opa en oma uit Nederland. Ook tante Ramona werd opgebeld. (De suikertantes waren via Whatsapp op de hoogte gesteld.)
Ik was uitgeput, maar zielsgelukkig met jou. Behalve dat ik tot over mijn oren verliefd op je was, voelde ik niet alleen heel veel warmte en liefde, maar ook onzekerheid en heel erg veel angst. Een pasgeboren baby maakt rare geluidjes en daardoor was ik bang dat er iets mis zou zijn. Bang voor het onbekende, bang dat je zou overlijden, bang dat je geen lucht kreeg, bang dat ik geen melk zou maken, bang dat ik een slechte mama zou zijn en ga zo nog maar even door. De eerste nacht heb ik ook bijna geen oog dichtgedaan, omdat ik naar je bleef kijken, mijn kleine baby, die niets mocht overkomen. Papa sliep daarentegen het klokje rond van 20 uur 's avonds tot 8 uur 's morgens.
De tweede dag was een bijzondere, je opa en oma (van papa's kant) kwamen langs om je te bewonderen, echter sliep je toen ze er waren. Verder bleef je netjes om de 3 uur drinken, alhoewel er nog geen melk kwam. En na jouw actie aan de borst, moest ik weer kolven om het op gang te krijgen. Ik mocht voor het eerst mijn bed uit en lekker gaan douchen, wat voelde ik mij daarna weer meer mens zeg, kun je je niet voorstellen, vooral toen de katheter er uit was, heerlijk. Echter was ik nog steeds doodmoe en slapen viel niet mee. Die nacht had jij ook een onrustige nacht en dat blijkt vrij normaal te zijn voor keizersnede kindjes. De verpleegkundige vroeg mij toen of ik je niet even wilde vasthouden, ik wilde niets liever, want ik had je alleen vast voor de borstvoeding en daarna moest ik je wegleggen vanwege het kolven. Ze noemde het zelf "je bent mama en geen melkkoe" dus kreeg ik jou in mijn armen, dat vond je schijnbaar fijn, aangezien je toen rustig in slaap viel. (Enige nadeel, ik viel dan ook in slaap en dat was dan weer niet goed, omdat ik je dan zou kunnen laten vallen.)
De derde dag, je zag erg geel en ze gingen je testen op je bilirubine, dat was ontzettend zielig, want er werd in je hiel geprikt en bloed uit geperst. De uitslag bleek goed te zijn. Ook mochten mijn hechtingen (nietjes) eruit en moesten we beslissen of we al naar huis zouden gaan. Onzeker als wat bleven we liever nog een nachtje slapen, ook onze verpleegkundige die er bij de bevalling was en de dagen erna was er die nacht. Jij leek erg honger te hebben en ik leek nog steeds te weinig (of geen) melk te maken, dus vroeg ik of ze jou niet wat kunstvoeding konden geven, veel te bang dat je zou verhongeren. Je eerste kunstvoeding kreeg je met een cupje die avond toegediend door de verpleegkundige. Ik hoorde de melk gewoon in je buikje vallen, zo zielig, ik moest er gewoon van huilen, ik voelde mij een gefaalde moeder; eerst kon ik je niet via een normale bevalling op de wereld zetten en nu moest je ook nog honger lijden omdat ik geen melk maakte. Die dagen kon ik overal wel om huilen. Toen je gedronken had, kon je even lekker slapen, dus probeerde ik dat ook. Na een tijdje werd je weer wakker en was het weer huilen, de verpleegkundige wilde je meenemen naar de baby kamer, maar ook daarom moest ik huilen, want dat wilde ik absoluut niet, dadelijk gingen ze je verwisselen met een andere, dat zag ik niet zitten. Dus stelde ze voor om jou een flesje poedermelk te geven, aangezien je plastic van het tepelhoedje gewend was. Je dronk maar heel weinig en het leek geen buikhonger te zijn die je had, maar mama honger, want toen ze jou bij mij legde duurde het niet lang voor je lekker in slaap viel, ik moest haar oppiepen met de rode knop als ik zelf in slaap dreigde te vallen.
De laatste dag, we mochten naar huis, de kinderarts zou nog langs komen en we kregen allemaal papieren mee voor de kraamverzorgende, de verloskundige en de huisarts. Uiteindelijk ook de Kraamvogel gebeld, dat we rond 12 uur thuis zouden zijn, zij zouden dan ook klaar staan. We namen kort afscheid van de verpleegkundige en daar gingen we dan, met jou, naar huis....
Welkom op de wereld
Lieve Devin,
De eerste keer jou op echo zien was een waar wonder, je zag er tijdens het bezoek niet uit als een baby maar als een kleine pinda. Pas later op de echo foto zag ik iets van armpjes en beentjes, heel apart. Het was voor ons nog allemaal vrij onwerkelijk op dat moment en ook bang dat het nog mis kon gaan met jou in mijn buik, hielden we het nog eventjes stil voor de meesten.
Bij de termijnecho (ongeveer 12 weken) leek je al veel meer op een mini mensje en kon ik het niet droog houden tijdens de afspraak, je hartje klopte netjes en je was zo iniemini. Alles zag er tot dan toe goed uit en je uitgerekende datum was 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van jouw opa Ben, mijn papa.
De weken verstreken, misselijk als ik was, dankzij alle hormonen die door jou extra in mijn lijf zaten. We kregen alleen met 20 weken nog een echo, om te checken of alles goed met je was en je niet ziek was, maar uiteraard heb ik meer echo's gehad. Ook mochten we om de paar weken naar je hartje luisteren. Je groeide goed en alles zag er goed uit.
Op 31 maart begonnen bij mij de voorweeën die niet heel regelmatig kwamen. Op 1 april leek het dan in de avonduren door te zetten, om de paar minuten weeën van een minuut of langer. Toen we de verloskundige belden, kwam zij kijken rond half 1 in de nacht, maar je bleek toen al een grappenmaker te zijn, want je wilde nog helemaal niet komen, alles zat nog potdicht. Met veel voorweeën het weekend doorgekomen en was het inmiddels 3 april geworden, ik wilde dat het of doorzette of dat ik kon slapen. Diezelfde middag mocht ik bij de gynaecoloog komen in het Canisius Wilhelmina ziekenhuis (CWZ) en kreeg ik slaapmedicatie, die ik die avond in zou moeten nemen met twee paracetamol om een beetje te kunnen slapen..... Maar jij vond dat geen goed idee en besloot je toch echt aan te kondigen.
Om 17:30 uur begonnen deze keer de echte weeën, maar ik wilde het nog niet helemaal geloven, aangezien het de zaterdag ervoor ook zo leek te zijn, ik besloot een bad te nemen, dat zou helpen ontspannen tot jouw papa thuis was. Om half 10 's avonds vonden we het dan wel een goed idee om de verloskundige te bellen, Monique was de verloskundige die dienst had en ze kwam kijken. Er was 1 cm ontsluiting en de bevalling was dus echt begonnen, natuurlijk baalde ik van de 1 cm terwijl het al zo lang bezig was. En je wilde er volgens mij nog lang niet uit, want na 4 uur was er maar 2 cm bij gekomen. De vliezen werden toen gebroken en inmiddels kon ik de pijn amper nog handelen na die slapeloze nachten die eraan vooraf gingen. Toen er nog steeds weinig vordering in zat besloten we naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik, waar we nog eens 3 uur op moesten wachten helaas. Als voorbereiding op de ruggenprik kreeg ik een infuus, bloeddrukmeter en uiteindelijk katheter. Gelukkig werd de prik ontzettend goed gezet en voelde ik even geen pijn meer, terwijl jij de weg vrij aan het maken was om op de wereld te komen.
Het ging allemaal niet heel soepeltjes, want er moesten weeënopwekkers (oxytocine) toegediend worden en die werden elk uur opgehoogd. Ik kon niet op mijn zij gaan liggen, omdat jouw hartslag dan zakte, alleen op mijn rug was mogelijk. Mijn bloeddruk was schrikbarend laag en die moesten ze dus hoog genoeg houden, omdat we anders in levensgevaar kwamen, allebei. Om 15 uur leek ik eindelijk zover, bijna 10 cm ontsluiting, alleen nog een klein randje, oftewel, bijna tijd om jouw naar buiten te werken, maar je was nog niet ver genoeg gezakt, dus zouden we nog een uurtje afwachten. Een uur later begon echter je hartslag te zakken, terwijl ik al die tijd op mijn rug had gelegen. De verloskundige kwam voelen, nog steeds dat randje en er werd een gynaecoloog bij gehaald. Die vond het tijd om actie te ondernemen, want een zakkende hartslag was niet goed. Snel werd ik klaar gemaakt voor de OK (operatiekamer) en ook papa mocht mee. Ze zouden je gaan halen met een spoedkeizersnede. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik (ja, dat kon ik voelen, maar dan zonder pijn) werd er aangekondigd dat het doek omlaag zou gaan, wat betekende dat we jou geboren zouden zien worden.
Het doek ging omlaag en nog voordat je goed en wel uit mijn buik getild was, zette je het op een huilen. Ik zal je maar deels, omdat de doek er deels voor hing. Jouw papa, Niels, vond het ook een bijzonder moment, hij huilt namelijk NOOIT, maar toch zag ik tijdens jouw geboorte de tranen in zijn ogen komen. Zo speciaal ben jij!
Je werd meteen meegenomen naar een kamer naast de OK, omdat ze je moesten onderzoeken. Je had in het vruchtwater gepoept op het einde en alles werd natuurlijk nagekeken. Toen heeft papa nog je navelstreng mogen doorknippen, hij was namelijk bij de controles, terwijl ik helaas op de OK moest blijven liggen, omdat ze mijn buik nog dicht moesten maken. Daarna brachten ze jou naar mij toe en legden jou op mijn borst. Wat een bijzonder moment was dat, nog heel onwerkelijk dat jij zojuist uit mijn buik was gekomen en je huilde zo hard, dat kon alleen maar goed zijn, je kon dus ademhalen op deze wereld. Je hebt toen ook echt heel lang gehuild, we werden door alle OK mensen gefeliciteerd en alle andere mensen die we tegen kwamen ook. Op de "uitslaapkamer" waar we even waren, brulde je het ook nog steeds uit. Ik was even bang, dat je nooit meer op zou houden. Een uur en tien minuten na je geboorte werden we naar onze eigen kamer gebracht.
Welkom op de wereld, lieve kleine Devin. Wat is het speciaal dat jij er nu bent.
De eerste keer jou op echo zien was een waar wonder, je zag er tijdens het bezoek niet uit als een baby maar als een kleine pinda. Pas later op de echo foto zag ik iets van armpjes en beentjes, heel apart. Het was voor ons nog allemaal vrij onwerkelijk op dat moment en ook bang dat het nog mis kon gaan met jou in mijn buik, hielden we het nog eventjes stil voor de meesten.
Bij de termijnecho (ongeveer 12 weken) leek je al veel meer op een mini mensje en kon ik het niet droog houden tijdens de afspraak, je hartje klopte netjes en je was zo iniemini. Alles zag er tot dan toe goed uit en je uitgerekende datum was 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van jouw opa Ben, mijn papa.
De weken verstreken, misselijk als ik was, dankzij alle hormonen die door jou extra in mijn lijf zaten. We kregen alleen met 20 weken nog een echo, om te checken of alles goed met je was en je niet ziek was, maar uiteraard heb ik meer echo's gehad. Ook mochten we om de paar weken naar je hartje luisteren. Je groeide goed en alles zag er goed uit.
Op 31 maart begonnen bij mij de voorweeën die niet heel regelmatig kwamen. Op 1 april leek het dan in de avonduren door te zetten, om de paar minuten weeën van een minuut of langer. Toen we de verloskundige belden, kwam zij kijken rond half 1 in de nacht, maar je bleek toen al een grappenmaker te zijn, want je wilde nog helemaal niet komen, alles zat nog potdicht. Met veel voorweeën het weekend doorgekomen en was het inmiddels 3 april geworden, ik wilde dat het of doorzette of dat ik kon slapen. Diezelfde middag mocht ik bij de gynaecoloog komen in het Canisius Wilhelmina ziekenhuis (CWZ) en kreeg ik slaapmedicatie, die ik die avond in zou moeten nemen met twee paracetamol om een beetje te kunnen slapen..... Maar jij vond dat geen goed idee en besloot je toch echt aan te kondigen.
Om 17:30 uur begonnen deze keer de echte weeën, maar ik wilde het nog niet helemaal geloven, aangezien het de zaterdag ervoor ook zo leek te zijn, ik besloot een bad te nemen, dat zou helpen ontspannen tot jouw papa thuis was. Om half 10 's avonds vonden we het dan wel een goed idee om de verloskundige te bellen, Monique was de verloskundige die dienst had en ze kwam kijken. Er was 1 cm ontsluiting en de bevalling was dus echt begonnen, natuurlijk baalde ik van de 1 cm terwijl het al zo lang bezig was. En je wilde er volgens mij nog lang niet uit, want na 4 uur was er maar 2 cm bij gekomen. De vliezen werden toen gebroken en inmiddels kon ik de pijn amper nog handelen na die slapeloze nachten die eraan vooraf gingen. Toen er nog steeds weinig vordering in zat besloten we naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik, waar we nog eens 3 uur op moesten wachten helaas. Als voorbereiding op de ruggenprik kreeg ik een infuus, bloeddrukmeter en uiteindelijk katheter. Gelukkig werd de prik ontzettend goed gezet en voelde ik even geen pijn meer, terwijl jij de weg vrij aan het maken was om op de wereld te komen.
Het ging allemaal niet heel soepeltjes, want er moesten weeënopwekkers (oxytocine) toegediend worden en die werden elk uur opgehoogd. Ik kon niet op mijn zij gaan liggen, omdat jouw hartslag dan zakte, alleen op mijn rug was mogelijk. Mijn bloeddruk was schrikbarend laag en die moesten ze dus hoog genoeg houden, omdat we anders in levensgevaar kwamen, allebei. Om 15 uur leek ik eindelijk zover, bijna 10 cm ontsluiting, alleen nog een klein randje, oftewel, bijna tijd om jouw naar buiten te werken, maar je was nog niet ver genoeg gezakt, dus zouden we nog een uurtje afwachten. Een uur later begon echter je hartslag te zakken, terwijl ik al die tijd op mijn rug had gelegen. De verloskundige kwam voelen, nog steeds dat randje en er werd een gynaecoloog bij gehaald. Die vond het tijd om actie te ondernemen, want een zakkende hartslag was niet goed. Snel werd ik klaar gemaakt voor de OK (operatiekamer) en ook papa mocht mee. Ze zouden je gaan halen met een spoedkeizersnede. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik (ja, dat kon ik voelen, maar dan zonder pijn) werd er aangekondigd dat het doek omlaag zou gaan, wat betekende dat we jou geboren zouden zien worden.
Het doek ging omlaag en nog voordat je goed en wel uit mijn buik getild was, zette je het op een huilen. Ik zal je maar deels, omdat de doek er deels voor hing. Jouw papa, Niels, vond het ook een bijzonder moment, hij huilt namelijk NOOIT, maar toch zag ik tijdens jouw geboorte de tranen in zijn ogen komen. Zo speciaal ben jij!
Je werd meteen meegenomen naar een kamer naast de OK, omdat ze je moesten onderzoeken. Je had in het vruchtwater gepoept op het einde en alles werd natuurlijk nagekeken. Toen heeft papa nog je navelstreng mogen doorknippen, hij was namelijk bij de controles, terwijl ik helaas op de OK moest blijven liggen, omdat ze mijn buik nog dicht moesten maken. Daarna brachten ze jou naar mij toe en legden jou op mijn borst. Wat een bijzonder moment was dat, nog heel onwerkelijk dat jij zojuist uit mijn buik was gekomen en je huilde zo hard, dat kon alleen maar goed zijn, je kon dus ademhalen op deze wereld. Je hebt toen ook echt heel lang gehuild, we werden door alle OK mensen gefeliciteerd en alle andere mensen die we tegen kwamen ook. Op de "uitslaapkamer" waar we even waren, brulde je het ook nog steeds uit. Ik was even bang, dat je nooit meer op zou houden. Een uur en tien minuten na je geboorte werden we naar onze eigen kamer gebracht.
Welkom op de wereld, lieve kleine Devin. Wat is het speciaal dat jij er nu bent.
dinsdag 18 juli 2017
Hoe het begon...
Lieve Devin,
Op 6 maart 2011 hebben papa en mama hun relatie officieel gemaakt. Een week daarvoor hadden we onze eerste date, die we in Tilburg startten, dankzij een gemiste overstap van mij, en eindigden in Den Bosch. De eerste keer dat ik jouw papa zag, dacht ik "wat een knappe man" en nu zijn we zover dat we jou in ons leven hebben gekregen.
Samen met je papa heb ik heel wat van de wereld gezien, voordat we besloten om aan kindjes te beginnen. We begonnen mild, bij mijn opa, jouw overgroot opa, in Italië. Daarna volgde de eerste aparte bestemming: St. Petersburg, Rusland, daarna Moskou en later hebben we ook nog bezoekjes gebracht aan Roemenië, Hongarije, Italië, Zwitserland, Duitsland, Turkije, Frankrijk en niets minder dan 2x China. Reislustige en avontuurlijke types, jouw ouders.
En over avontuur gesproken, jij bent wel ons grootste avontuur samen. We besloten op 10 april 2016 om te stoppen met voorbehoedsmiddelen en om voor een kleintje te gaan. Leuk detail, op mama's verjaardag. Maar het lukte ons pas om zwanger te raken, toen we er totaal niet mee bezig waren, of in elk geval minder. We waren namelijk op vakantie in Lissabon, Portugal, waar wij genoten van ontzettend lekker eten, heerlijk weer, warm maar met een briesje, zon, zee, strand en eigenlijk alles wat een goede vakantie in mijn ogen uitmaakt. Het enige nadeel was onze hotelkamer, hoe de rolluiken niet werkten en midden in de nacht een hoop herrie op straat was. Wat wij op dat moment niet in de gaten hadden, was dat we stiekem jou gemaakt hadden op vakantie.
Twee weken later ging ik op vakantie met tante Laura, naar Rome. Ik was al ooit eerder in Rome geweest en had toen 3 muntjes in de Trevi fontein gegooid, zodat ik ooit naar Rome terug zou keren met de liefde van mijn leven. Ook op dat moment was ik nog niet bewust van jouw aanwezigheid, aangezien ik pas kon testen als ik terug was van vakantie, maar ik hield wel enigszins rekening ermee, dat jij er kon zijn, want zo wilde ik liever geen wijn drinken en meed ik zo veel mogelijk voedsel wat schadelijk kon zijn voor jou. Nou was de wijn mijden niet zo'n probleem, want toen ik een wijntje had besteld, kon ik deze amper drinken, zo vies vond ik hem. Na de koffie werd ik standaard misselijk en over het algemeen was ik veel misselijk tijdens de vakantie in Rome. Tante Laura zei al, "jij bent zwanger" en ik wuifde het een beetje weg, ik hoopte het wel, maar wilde niet teleurgesteld zijn als het niet zo was.
Eenmaal terug uit Rome, daags erna, deed ik de test, een dag voordat papa met zijn vrienden op vakantie zou gaan. Dit was op 29 juli, leuke detail, jouw oma uit Zwitserland is dan jarig. En ja, je raadt het natuurlijk al, de test was positief. Ik was in de wolken en had mijn grote liefde al die tijd bij mij gehad in Rome. Wel was het nog even onwerkelijk en moesten papa en ik aan het idee wennen, we hadden niet verwacht dat jij zo snel in ons leven zou komen, maar we waren super blij.
En dat zijn we nog steeds! Super blij, dat jij in ons leven bent.
Ik hou van jou, kleine man.
Dikke kus van je mama
Op 6 maart 2011 hebben papa en mama hun relatie officieel gemaakt. Een week daarvoor hadden we onze eerste date, die we in Tilburg startten, dankzij een gemiste overstap van mij, en eindigden in Den Bosch. De eerste keer dat ik jouw papa zag, dacht ik "wat een knappe man" en nu zijn we zover dat we jou in ons leven hebben gekregen.
Samen met je papa heb ik heel wat van de wereld gezien, voordat we besloten om aan kindjes te beginnen. We begonnen mild, bij mijn opa, jouw overgroot opa, in Italië. Daarna volgde de eerste aparte bestemming: St. Petersburg, Rusland, daarna Moskou en later hebben we ook nog bezoekjes gebracht aan Roemenië, Hongarije, Italië, Zwitserland, Duitsland, Turkije, Frankrijk en niets minder dan 2x China. Reislustige en avontuurlijke types, jouw ouders.
En over avontuur gesproken, jij bent wel ons grootste avontuur samen. We besloten op 10 april 2016 om te stoppen met voorbehoedsmiddelen en om voor een kleintje te gaan. Leuk detail, op mama's verjaardag. Maar het lukte ons pas om zwanger te raken, toen we er totaal niet mee bezig waren, of in elk geval minder. We waren namelijk op vakantie in Lissabon, Portugal, waar wij genoten van ontzettend lekker eten, heerlijk weer, warm maar met een briesje, zon, zee, strand en eigenlijk alles wat een goede vakantie in mijn ogen uitmaakt. Het enige nadeel was onze hotelkamer, hoe de rolluiken niet werkten en midden in de nacht een hoop herrie op straat was. Wat wij op dat moment niet in de gaten hadden, was dat we stiekem jou gemaakt hadden op vakantie.
Twee weken later ging ik op vakantie met tante Laura, naar Rome. Ik was al ooit eerder in Rome geweest en had toen 3 muntjes in de Trevi fontein gegooid, zodat ik ooit naar Rome terug zou keren met de liefde van mijn leven. Ook op dat moment was ik nog niet bewust van jouw aanwezigheid, aangezien ik pas kon testen als ik terug was van vakantie, maar ik hield wel enigszins rekening ermee, dat jij er kon zijn, want zo wilde ik liever geen wijn drinken en meed ik zo veel mogelijk voedsel wat schadelijk kon zijn voor jou. Nou was de wijn mijden niet zo'n probleem, want toen ik een wijntje had besteld, kon ik deze amper drinken, zo vies vond ik hem. Na de koffie werd ik standaard misselijk en over het algemeen was ik veel misselijk tijdens de vakantie in Rome. Tante Laura zei al, "jij bent zwanger" en ik wuifde het een beetje weg, ik hoopte het wel, maar wilde niet teleurgesteld zijn als het niet zo was.
Eenmaal terug uit Rome, daags erna, deed ik de test, een dag voordat papa met zijn vrienden op vakantie zou gaan. Dit was op 29 juli, leuke detail, jouw oma uit Zwitserland is dan jarig. En ja, je raadt het natuurlijk al, de test was positief. Ik was in de wolken en had mijn grote liefde al die tijd bij mij gehad in Rome. Wel was het nog even onwerkelijk en moesten papa en ik aan het idee wennen, we hadden niet verwacht dat jij zo snel in ons leven zou komen, maar we waren super blij.
En dat zijn we nog steeds! Super blij, dat jij in ons leven bent.
Ik hou van jou, kleine man.
Dikke kus van je mama
dinsdag 11 juli 2017
Voorstellen
Zoals het hoort in elk nieuw gezelschap, zal ik mij even netjes voorstellen.
Hoi,
Dit ben ik:
Angelina,
29 jaar,
Sinds 4 april trotse mama van Devin.
Samenwonend met Niels,
Eigenaresse van Chinou, de poes.
Ik rijd auto,
Als beroep sta ik voor de klas, vmbo leerlingen te entertainen.
Voordat ik mama werd sportte ik 3x per week,
Stijldansen was mijn grootste hobby,
Reisde ik met Niels de halve wereld over.
Maar nu is mijn grootste hobby:
Mama zijn!
Aangenaam.
Abonneren op:
Posts (Atom)