Onze ziekenhuisopname

Lieve Devin,

Op 4 april 2017 om 17:11 uur zag jij het levenslicht, je huilde een hele tijd, tot we naar onze eigen kamer mochten en ik geholpen werd door een verpleegkundige om je aan de borst te leggen. Dat ging niet heel soepel, aangezien jij natuurlijk maar een heel klein mannetje was van 3142g en 49cm en dit nog allemaal moest gaan leren. Tot kort voor de eerste borstvoeding had je in mijn buik gezeten, vast aan de navelstreng, die jou voorzag van voedingstoffen. Omdat het niet wilde lukken, we begonnen aan mijn rechter borst, werd er een tepelhoedje bij gehaald, waardoor het makkelijker was voor jou om aan te happen. Na een half uur ongeveer was je klaar en werd je in de plastic doorzichtige ziekenhuiswieg gelegd, zodat we je konden zien slapen en werd de kolf naar binnen gereden, om de borstvoeding op gang te krijgen moest ik na elke voeding gaan kolven, zodat er ook echt melk zou komen, aangezien dat niet zo makkelijk op gang komt na een keizersnede. Dus na elke voeding was het kolven.

We hadden kort na je geboorte onze ouders, jouw grootouders verwittigd van jouw geboorte. Opa Ben werd als eerste gebeld, omdat hij op dezelfde dag jarig is als jij. Toch bijzonder! Daarna werd je nonna gebeld en je opa en oma uit Nederland. Ook tante Ramona werd opgebeld. (De suikertantes waren via Whatsapp op de hoogte gesteld.)

Ik was uitgeput, maar zielsgelukkig met jou. Behalve dat ik tot over mijn oren verliefd op je was, voelde ik niet alleen heel veel warmte en liefde, maar ook onzekerheid en heel erg veel angst. Een pasgeboren baby maakt rare geluidjes en daardoor was ik bang dat er iets mis zou zijn. Bang voor het onbekende, bang dat je zou overlijden, bang dat je geen lucht kreeg, bang dat ik geen melk zou maken, bang dat ik een slechte mama zou zijn en ga zo nog maar even door. De eerste nacht heb ik ook bijna geen oog dichtgedaan, omdat ik naar je bleef kijken, mijn kleine baby, die niets mocht overkomen. Papa sliep daarentegen het klokje rond van 20 uur 's avonds tot 8 uur 's morgens.

De tweede dag was een bijzondere, je opa en oma (van papa's kant) kwamen langs om je te bewonderen, echter sliep je toen ze er waren. Verder bleef je netjes om de 3 uur drinken, alhoewel er nog geen melk kwam. En na jouw actie aan de borst, moest ik weer kolven om het op gang te krijgen. Ik mocht voor het eerst mijn bed uit en lekker gaan douchen, wat voelde ik mij daarna weer meer mens zeg, kun je je niet voorstellen, vooral toen de katheter er uit was, heerlijk. Echter was ik nog steeds doodmoe en slapen viel niet mee. Die nacht had jij ook een onrustige nacht en dat blijkt vrij normaal te zijn voor keizersnede kindjes. De verpleegkundige vroeg mij toen of ik je niet even wilde vasthouden, ik wilde niets liever, want ik had je alleen vast voor de borstvoeding en daarna moest ik je wegleggen vanwege het kolven. Ze noemde het zelf "je bent mama en geen melkkoe" dus kreeg ik jou in mijn armen, dat vond je schijnbaar fijn, aangezien je toen rustig in slaap viel. (Enige nadeel, ik viel dan ook in slaap en dat was dan weer niet goed, omdat ik je dan zou kunnen laten vallen.)

De derde dag, je zag erg geel en ze gingen je testen op je bilirubine, dat was ontzettend zielig, want er werd in je hiel geprikt en bloed uit geperst. De uitslag bleek goed te zijn. Ook mochten mijn hechtingen (nietjes) eruit en moesten we beslissen of we al naar huis zouden gaan. Onzeker als wat bleven we liever nog een nachtje slapen, ook onze verpleegkundige die er bij de bevalling was en de dagen erna was er die nacht. Jij leek erg honger te hebben en ik leek nog steeds te weinig (of geen) melk te maken, dus vroeg ik of ze jou niet wat kunstvoeding konden geven, veel te bang dat je zou verhongeren. Je eerste kunstvoeding kreeg je met een cupje die avond toegediend door de verpleegkundige. Ik hoorde de melk gewoon in je buikje vallen, zo zielig, ik moest er gewoon van huilen, ik voelde mij een gefaalde moeder; eerst kon ik je niet via een normale bevalling op de wereld zetten en nu moest je ook nog honger lijden omdat ik geen melk maakte. Die dagen kon ik overal wel om huilen. Toen je gedronken had, kon je even lekker slapen, dus probeerde ik dat ook. Na een tijdje werd je weer wakker en was het weer huilen, de verpleegkundige wilde je meenemen naar de baby kamer, maar ook daarom moest ik huilen, want dat wilde ik absoluut niet, dadelijk gingen ze je verwisselen met een andere, dat zag ik niet zitten. Dus stelde ze voor om jou een flesje poedermelk te geven, aangezien je plastic van het tepelhoedje gewend was. Je dronk maar heel weinig en het leek geen buikhonger te zijn die je had, maar mama honger, want toen ze jou bij mij legde duurde het niet lang voor je lekker in slaap viel, ik moest haar oppiepen met de rode knop als ik zelf in slaap dreigde te vallen.

De laatste dag, we mochten naar huis, de kinderarts zou nog langs komen en we kregen allemaal papieren mee voor de kraamverzorgende, de verloskundige en de huisarts. Uiteindelijk ook de Kraamvogel gebeld, dat we rond 12 uur thuis zouden zijn, zij zouden dan ook klaar staan. We namen kort afscheid van de verpleegkundige en daar gingen we dan, met jou, naar huis....