Welkom op de wereld

Lieve Devin,

De eerste keer jou op echo zien was een waar wonder, je zag er tijdens het bezoek niet uit als een baby maar als een kleine pinda. Pas later op de echo foto zag ik iets van armpjes en beentjes, heel apart. Het was voor ons nog allemaal vrij onwerkelijk op dat moment en ook bang dat het nog mis kon gaan met jou in mijn buik, hielden we het nog eventjes stil voor de meesten.

Bij de termijnecho (ongeveer 12 weken) leek je al veel meer op een mini mensje en kon ik het niet droog houden tijdens de afspraak, je hartje klopte netjes en je was zo iniemini. Alles zag er tot dan toe goed uit en je uitgerekende datum was 6 april 2017, 4 dagen voor mijn verjaardag en 2 dagen na de verjaardag van jouw opa Ben, mijn papa.

De weken verstreken, misselijk als ik was, dankzij alle hormonen die door jou extra in mijn lijf zaten. We kregen alleen met 20 weken nog een echo, om te checken of alles goed met je was en je niet ziek was, maar uiteraard heb ik meer echo's gehad. Ook mochten we om de paar weken naar je hartje luisteren. Je groeide goed en alles zag er goed uit.

Op 31 maart begonnen bij mij de voorweeën die niet heel regelmatig kwamen. Op 1 april leek het dan in de avonduren door te zetten, om de paar minuten weeën van een minuut of langer. Toen we de verloskundige belden, kwam zij kijken rond half 1 in de nacht, maar je bleek toen al een grappenmaker te zijn, want je wilde nog helemaal niet komen, alles zat nog potdicht. Met veel voorweeën het weekend doorgekomen en was het inmiddels 3 april geworden, ik wilde dat het of doorzette of dat ik kon slapen. Diezelfde middag mocht ik bij de gynaecoloog komen in het Canisius Wilhelmina ziekenhuis (CWZ) en kreeg ik slaapmedicatie, die ik die avond in zou moeten nemen met twee paracetamol om een beetje te kunnen slapen..... Maar jij vond dat geen goed idee en besloot je toch echt aan te kondigen.

Om 17:30 uur begonnen deze keer de echte weeën, maar ik wilde het nog niet helemaal geloven, aangezien het de zaterdag ervoor ook zo leek te zijn, ik besloot een bad te nemen, dat zou helpen ontspannen tot jouw papa thuis was. Om half 10 's avonds vonden we het dan wel een goed idee om de verloskundige te bellen, Monique was de verloskundige die dienst had en ze kwam kijken. Er was 1 cm ontsluiting en de bevalling was dus echt begonnen, natuurlijk baalde ik van de 1 cm terwijl het al zo lang bezig was. En je wilde er volgens mij nog lang niet uit, want na 4 uur was er maar 2 cm bij gekomen. De vliezen werden toen gebroken en inmiddels kon ik de pijn amper nog handelen na die slapeloze nachten die eraan vooraf gingen. Toen er nog steeds weinig vordering in zat besloten we naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik, waar we nog eens 3 uur op moesten wachten helaas. Als voorbereiding op de ruggenprik kreeg ik een infuus, bloeddrukmeter en uiteindelijk katheter. Gelukkig werd de prik ontzettend goed gezet en voelde ik even geen pijn meer, terwijl jij de weg vrij aan het maken was om op de wereld te komen.

Het ging allemaal niet heel soepeltjes, want er moesten weeënopwekkers (oxytocine) toegediend worden en die werden elk uur opgehoogd. Ik kon niet op mijn zij gaan liggen, omdat jouw hartslag dan zakte, alleen op mijn rug was mogelijk. Mijn bloeddruk was schrikbarend laag en die moesten ze dus hoog genoeg houden, omdat we anders in levensgevaar kwamen, allebei. Om 15 uur leek ik eindelijk zover, bijna 10 cm ontsluiting, alleen nog een klein randje, oftewel, bijna tijd om jouw naar buiten te werken, maar je was nog niet ver genoeg gezakt, dus zouden we nog een uurtje afwachten. Een uur later begon echter je hartslag te zakken, terwijl ik al die tijd op mijn rug had gelegen. De verloskundige kwam voelen, nog steeds dat randje en er werd een gynaecoloog bij gehaald. Die vond het tijd om actie te ondernemen, want een zakkende hartslag was niet goed. Snel werd ik klaar gemaakt voor de OK (operatiekamer) en ook papa mocht mee. Ze zouden je gaan halen met een spoedkeizersnede. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik (ja, dat kon ik voelen, maar dan zonder pijn) werd er aangekondigd dat het doek omlaag zou gaan, wat betekende dat we jou geboren zouden zien worden.

Het doek ging omlaag en nog voordat je goed en wel uit mijn buik getild was, zette je het op een huilen. Ik zal je maar deels, omdat de doek er deels voor hing. Jouw papa, Niels, vond het ook een bijzonder moment, hij huilt namelijk NOOIT, maar toch zag ik tijdens jouw geboorte de tranen in zijn ogen komen. Zo speciaal ben jij!

Je werd meteen meegenomen naar een kamer naast de OK, omdat ze je moesten onderzoeken. Je had in het vruchtwater gepoept op het einde en alles werd natuurlijk nagekeken. Toen heeft papa nog je navelstreng mogen doorknippen, hij was namelijk bij de controles, terwijl ik helaas op de OK moest blijven liggen, omdat ze mijn buik nog dicht moesten maken. Daarna brachten ze jou naar mij toe en legden jou op mijn borst. Wat een bijzonder moment was dat, nog heel onwerkelijk dat jij zojuist uit mijn buik was gekomen en je huilde zo hard, dat kon alleen maar goed zijn, je kon dus ademhalen op deze wereld. Je hebt toen ook echt heel lang gehuild, we werden door alle OK mensen gefeliciteerd en alle andere mensen die we tegen kwamen ook. Op de "uitslaapkamer" waar we even waren, brulde je het ook nog steeds uit. Ik was even bang, dat je nooit meer op zou houden. Een uur en tien minuten na je geboorte werden we naar onze eigen kamer gebracht.

Welkom op de wereld, lieve kleine Devin. Wat is het speciaal dat jij er nu bent.